Prawdopodobnie byłam dokładnie tam, gdzie Ty jesteś teraz.

Mam na imię Izabela Kamińska.
Jestem mamą trójki dzieci.

Zwykła kobieta.
Żadna specjalistka.
Żadna „idealna”.

Chodziłam do kościoła.
Modliłam się.
Starałam się robić wszystko najlepiej, jak umiałam.

A mimo to — wieczorami byłam kompletnie rozbita.

Kiedy dzieci wreszcie zasypiały, ja nie mogłam.

Leżałam w łóżku z głową pełną myśli.
Martwiłam się o ich przyszłość.

O zdrowie.
O pieniądze.
O to, czy dam radę.

I paradoks polegał na tym, że obiektywnie wszystko było w porządku.

Z mężem radziliśmy sobie.
Mieliśmy dach nad głową.
Dzieci były bezpieczne.

A mimo to — w środku ciągle czułam napięcie.

Jakby coś miało się zaraz zawalić.
Jakby spokój był czymś, na co nie mogę sobie pozwolić.

Często płakałam po cichu.
Często budziłam się w nocy z uczuciem ścisku w klatce piersiowej.

A modlitwa… coraz częściej kończyła się tylko zmęczeniem i poczuciem pustki.

I wtedy zaczęłam myśleć, że coś jest ze mną nie tak.

Że skoro rzekomo wierzę w Boga, a nie mam spokoju Ducha — to pewnie moja wina.

Punkt, w którym nie dało się już „zacisnąć zębów”

Przez długi czas próbowałam być silna.
Mówiłam sobie: „Jakoś to wytrzymam”.
„Inne kobiety dają radę”.
„Nie przesadzaj”.

Ale w pewnym momencie poczułam, że już nie mam z czego czerpać.

Byłam zmęczona nie tylko ciałem.
Byłam zmęczona w środku.

I wtedy po raz pierwszy przyszła mi do głowy myśl, która wszystko zmieniła:

A co jeśli problemem nie jest moja wiara… tylko to, że nikt mnie nie nauczył, jak uspokoić umysł i serce?

Małe zmiany, które zaczęły przynosić ulgę…

Nie szukałam cudów.
Nie szukałam wielkich deklaracji.

Zaczęłam od bardzo prostych rzeczy:
– krótkich momentów wyciszenia,
– prostych słów,
– małych kroków, które pomagały mi zatrzymać gonitwę myśli.

Najpierw pojawiła się ulga.
Potem spokój, który trwał trochę dłużej.
Aż w końcu — zaczęłam zasypiać bez walki.

Modlitwa przestała być wysiłkiem.
Przestałam budzić się z lękiem.

I po raz pierwszy od dawna poczułam, że nie jestem sama z tym ciężarem.

Dlaczego powstało to wyzwanie?

Bo kiedy zaczęłam rozmawiać z innymi kobietami, odkryłam jedno:

One czuły dokładnie to samo, co ja wcześniej.
To samo zmęczenie.
To samo napięcie.
To samo poczucie winy.

I zrozumiałam, że problem nie polega na tym, że jesteśmy „za słabe”.

Problem polega na tym, że nikt nas nie nauczył prostych narzędzi, które dają ulgę.

Dlatego powstało to 30-dniowe wyzwanie.

Nie jako teoria.
Nie jako „idealna ścieżka”.
Ale jako codzienna, spokojna pomoc dla kobiet, które mają już dość walki.

To nie jest obietnica idealnego życia…

Nie obiecam Ci, że znikną wszystkie problemy.
Nie obiecam, że już nigdy się nie zmartwisz.

Ale mogę obiecać jedno:

👉 Możesz odzyskać spokój ducha.
👉 Możesz poczuć ulgę.
👉 Możesz przestać obwiniać się za to, że jest Ci ciężko.

Jeśli dziś jesteś zmęczona, przeciążona, bezradna — to to wyzwanie powstało właśnie dla Ciebie.

Bo da się żyć inaczej.
Spokojniej.
Lżej.